Werken in de forensische zorg betekent balanceren op het snijvlak van diagnostiek, behandeling, strafrecht en publieke opinie. De dagelijkse praktijk van de forensisch professional speelt zich af in een complex krachtenveld waarin juridische dwang, maatschappelijke druk en therapeutische ambities voortdurend met elkaar wedijveren. Soms dreigt de forensische zorg te worden gereduceerd tot risicobeheersing, maar professionals binnen de forensische zorg moeten een veilig therapeutisch kli maat creëren en een goede werkalliantie opbouwen om tot de kern van de psychiatrische problematiek en het delictgedrag door te dringen. Binnen de tweeledige doelstelling – het gelijktijdig dienen van maatschappelijke veiligheid door bewaking van grenzen en controle en het zich richten op individueel herstel – staan de klassieke medisch ethische principes van weldoen (beneficence) en niet-schaden (non-malificence) nogal eens onder druk. Want hoe geven we vorm aan ‘weldoen’ als de behandeling in een onvrijwillig kader en achter gesloten deuren plaatsvindt? En hoe voorkomen we ‘schaden’ wanneer beveiligingsmaatregelen de autonomie van de patiënt onvermijdelijk inperken?