Economie wordt in onze samenleving breed neergezet als een neutrale wetenschap die functioneel toegepast wordt. Zo worden doorrekeningen door het CPB gepresenteerd als feitelijke prognoses van politieke voorkeuren en gaan politici ermee aan de haal om elkaar de maat te nemen. De heftige discussies in Nederland omtrent de recente doorrekening van het zogeheten klimaatakkoord spreken boekdelen. Leidend hierbij is de gedachte dat deze berekeningen en de daaruit resulterende cijfers een weerspiegeling van de werkelijkheid zouden zijn. In deze beleving worden cijfers strikt diagnostisch benaderd als objectieve uitkomsten. Noch de cijfers zelf noch de effecten die deze cijfers kunnen bewerkstelligen lijken ter discussie te staan. Sterker nog, cijfers lijken enige overeenkomst te vertonen met drugs waarbij ze gezien worden als noodzakelijke en onmisbare bouwstenen voor een transparante, eenduidige en richtinggevende oordeelsvorming.